Ook deze weken heb ik in mijn eigen praktijk weer een groepje leerlingen voor de training “Snel leren = leuk leren”. En ook deze keer is het weer een bont gezelschap. Zo is daar Niels uit 2T, die zoals veel pubers in elk geval voor het oog een “lang leve de lol”-houding aanneemt. En dan hebben we Diederik, Havo 3, van het type “stille wateren, diepe gronden”. En ten slotte Sjoerd, een leerling uit 2 VWO. Hij lijkt op het eerste oog vooral een betweter. Hij neemt eigenlijk niets van me aan. Zo rolt hij tijdens een experimentje over woordjes leren met zijn ogen: “Pfff, denk je niet dat ik dat al HONDERD keer gedaan heb?” Als we praten over veranderingen in je werkplek om beter te kunnen studeren, roept hij: “Ik denk dat er bij mij niets veranderd hoeft te worden”. Wat overigens bij de altijd rustige Diederik een hartgrondig “wat DOE je hier dan!” ontlokt….

En wanneer we het hebben over doelen stellen, blijkt dat Sjoerd tot op 2 cijfers achter de komma weet wat hij voor elk vak staat. Niet zo verwonderlijk, hij wil namelijk accountant worden. Maar Niels snapt er niks van. “Wij krijgen altijd een cijfer met maar 1 cijfer achter de komma als we een toets hebben!” is zijn verbaasde reactie op Sjoerds boekhoudkunsten.

Toch blijkt in de loop van de training dat achter deze “praatjesmaker” stiekem een heel onzeker jongetje schuilt. Zo valt hij bij het woordjes leren behoorlijk door de mand. Hij kan het minst onthouden van allemaal. En ook het snellezen verloopt in eerste instantie moeizaam, wat hij heel vervelend vindt. Dit is zo’n slimme jongen, die op de basisschool altijd de beste was, en die nooit veel hoefde te doen voor school. En die nu opeens aan de bak moet, maar geen idee heeft hoe. En die dat diep van binnen weer maar dat uiteraard NOOIT zal toegeven. Je moet als puber immers om je image denken!

Maandag hebben we de laatste les. Ik hoop dat deze boekhouder-in-spe een positieve balans gaat opmaken…

Pin It on Pinterest