Met Kevin is niets bijzonders aan de hand. De psycholoog die ouders hebben geraadpleegd toen bleek dat Kevin na een doublure in 2 Havo aan het einde van klas 3 eigenlijk weer niet bevorderd kon worden, heeft gesprekken met hem en zijn ouders gevoerd en ook vragenlijsten afgenomen. Die vragenlijsten leverden heel saaie vlakke grafiekjes op. Een doodnormale jongen.
En toch valt hij tussen wal en schip. Want op de VAVO vinden ze hem nog te jong, en op de HAVO speelt hij formeel in blessuretijd. Want twee keer doubleren is helemaal niet zo normaal….
Kevin krijgt nog een kans op school, ditmaal wel met een persoonlijk begeleider. En de vraag naar een intelligentie-onderzoek. Want er MOET toch een verklaring zijn voor deze stroeve schoolloopbaan?
Ook tijdens het intelligentie-onderzoek blijkt Kevin een heel normale jongen. Het enige dat eigenlijk een beetje apart is, is zijn stem. Of zijn lichaamsbouw, net hoe je het bekijkt. Die zware bromstem verwacht je niet in dat tengere jongenslijf!
Kevin geeft keurig antwoord op de vragen, is beleefd en rustig. Hij vindt de persoonlijke begeleiding fijn, zegt hij. Hij krijgt goede tips, die hij ook toepast. En hij werkt harder, omdat hij weet wat hij wil: Het leger in. Megatronica, het bouwen van legermachines, dat lijkt hem geweldig.
Ook de grafiek van de intelligentietest is vlak. Globaal genomen niet echt ruim voor een HAVO-leerling, maar geen duidelijke aanwijzingen voor leerproblematiek. Moeder en de persoonlijk begeleider bevestigen Kevins verhaal dat het dit schooljaar een stuk beter gaat, en dit wordt ook bevestigd door de cijferuitdraai uit Magister.
Zou Kevin dan toch echt die doodnormale jongen zijn, die gewoon even nodig had om het licht te zien….?

Pin It on Pinterest