Ward zit in de tweede klas Kader. En hij gaat als een speer! Het voordeel van zogenaamde “dakpanklassen” (dus klassen met twee leerniveaus door elkaar), is dat je voor leerlingen de mogelijkheid open houdt om net een stapje hoger te gaan. En zoals het er nu naar uitziet, gaat Ward dus volgend jaar 3T doen.

Ward weet precies wat hij wil. Met computers werken. Het liefst zou hij computerspellen ontwerpen. Hij speelt ze graag en ontwerpt ook graag. Hij laat me trots een tekening van een avatar zien die hij ontworpen heeft. Ward weet ook al precies wat de route is die hij moet volgen om deze opleiding te gaan doen.

Tot zover is het helder dus. Maar wat nog niet helder is, is de vraag of Ward dyslexie heeft. De basisschool spreekt bij de overdracht wel vermoedens uit. “Ward lijkt meer tijd nodig te hebben om zich leerstof eigen te maken. Mogelijk ligt hieraan dyslexie ten grondslag” schrijft de leerkracht. Vandaar ook het advies om in te steken op KT-niveau en niet op TH-niveau, een volgende dakpan in het systeem. In zijn leerlingvolgsysteem lijken de lees-en spellingsresultaten niet heel dramatisch, al staan ze wel stil vanaf groep 6 en keldert het woordlezen zelfs alleen maar naar beneden.

Maar tijdens het screeningsdictee in de brugklas valt Ward niet op. En blijft daardoor uit beeld bij de remedial teachers. Gelukkig heeft Ward een vasthoudende moeder, die al langer het vermoeden heeft dat er iets niet klopt. En daarom is hij dus hier.

Het wordt een boeiend onderzoek. Ward maakt een zeer slimme indruk. De praktische onderdelen van het intelligentie-onderzoek maakt hij zo snel dat ik bijna geen tijd krijg om adem te halen. “Daar kan een VWO-er nog een puntje aan zuigen Ward, weet je wat ik daarmee bedoel?” zeg ik. “Ja, dat is iets om trots op te zijn” glimt Ward.

Zo snel als hij puzzelt, zo langzaam leest hij echter. Letters benoemen gaat heel traag, evenals het manipuleren van klanken. Ward heeft een “dyslexietyperend profiel”. Een IQ om met twee vingers in je neus de HAVO te doen, maar een leesmotor die hapert. En niemand die het gezien heeft tot nu toe….

Ward is er heel nuchter in. “Ach mevrouw, ik heb hier veel geleerd hoor. Nou ja, eigenlijk ook niet, want het meeste wist ik al in groep 8….maar ik heb wel veel vrienden gemaakt. En ik kom er uiteindelijk toch wel”.

In gedachten zie ik het adviesgesprek al voor me. Bij leerlingen in het VMBO bij wie pas later dyslexie vastgesteld wordt, is vaak sprake van een complex verhaal van concentratie-, motivatie en leerproblemen. Soms moet ik de moeders die op hoge poten verhaal willen gaan halen op de basisschool een beetje temperen. Maar de moeder van Ward? Hm….ik weet nog niet of ik die ga tegenhouden…..

Pin It on Pinterest