“Doei wijfie, succes hè! Opa is er om half 12 weer!” De man zwaait nog even door het raam van het lokaal waar 15 leerlingen zitten die vandaag de NIO-toets maken. Ze zitten nu in groep 8, maar komen volgend jaar op één van de scholen in ons samenwerkingsverband naar het LWOO of Praktijkonderwijs. En dat is natuurlijk best spannend! “Ja, ze is bij ons momenteel” zegt de man tegen mij. “Dat komt, d’r ouders zijn gescheeën, en d’r vader woont nu al 4 jaar bij ons, dus as ze bij d’r vader is is ze ook gelijk bij ons.” Ik knik begrijpend. “Ze heb trouwens ook nog een tijdje permanent bij ons gewoond. Dus ik ken d’r door en door” vervolgt hij. “Vanochtend zegt ze nog: Opa, ik heb zo’n pijn in mijn buik. Dus ik zeg: Wijfie, da’s gewoon de stress….maar het komt allemaal goed hoor.” “Dat denk ik ook hoor” verzeker ik deze opa. “Vaak zijn kinderen een beetje zenuwachtig voor de toets, maar als ze eenmaal bezig zijn dan vliegt de ochtend om!” Opa kijkt nog eens het lokaal in en zegt dan: “Ik heb ook tegen d’r gezegd, meissie, wees blij dat je die toets mag doen, dat dat tegenwoordig bestaat. Want toen je opa jong was toen was dat nog niet, dus je opa moest gewoon met 10 jaar van school, werken. Voor 25 gulden de week elke dag om 4 uur onder de koeie hangen.” Tjonge, denk ik. Zo had ik het nog nooit bekeken! Maar of zijn kleindochter het ook zo ziet? Ik betwijfel het…..

 

Pin It on Pinterest