Zittenblijver

Max is blijven zitten. Dat zat er vorig jaar al aan te komen, en om hem een goede start te geven is afgesproken dat ik aan het begin van het schooljaar een paar gesprekken met hem heb. Max heeft namelijk ADD, en de kunst is om met elkaar uit te vinden wanneer docenten wat meer rekening met hem moeten houden en wanneer Max zelf een stapje harder moet lopen.  Max is trouwens niet de enige zittenblijver in zijn klas. Er zijn er nog twee. En daarom heeft hij de opdracht gekregen om het goede voorbeeld te geven, vertelt hij zelf. Maar wat dat dan precies inhoudt….?

Het goede voorbeeld

“Hoe denk je dat jouw klasgenoten naar jullie kijken Max?” vraag ik hem. “Nou, ze kijken wel een beetje tegen ons op denk ik” is zijn reactie. “Precies, dus wat jullie doen willen zij ook doen waarschijnlijk”. Daar moet Max even over nadenken. “En de docenten, kijken die ook tegen jullie op?” Max denkt van niet. “Die zullen juist wel zeggen dat wij het allemaal al weten en dat we nou gewoon over moeten gaan”. “Precies Max, dus als je dat dan weet, wat zou ‘het goede voorbeeld geven’ dan betekenen?” Max grinnikt: “Ik roep in elk geval al niet meer steeds door de klas, en ik sta ook niet zomaar op, zoals vorig jaar”.  Ik zeg dat me dat alvast een goed begin lijkt. Maar wat nog meer? “Ik denk dat ik wel moet zorgen dat ik er niet uitgestuurd wordt. Want straks denken die anderen dat dat stoer is ofzo,” bedenkt Max. “Goed punt Max, maar hoe doe je dat dan?” vraag ik. “Misschien is het beter dat ik minder met Frank klets. Dat stoort best wel denk ik” bekent Max schoorvoetend.  “Maar denk je dat Frank dat dan ook goed vind? Want anders werkt het natuurlijk niet!” breng ik in. Max is heel stellig: “Tuurlijk, want Frank wil ook overgaan, en als we niet uitkijken worden we zo in een andere klas gezet en dat moet dus ècht niet he!” Ik beaam dat me dat ook niet geweldig lijkt. Max wordt opeens strijdlustig. “Ik ga het er morgen wel effe met Frank over hebben” zegt hij vastberaden. Zou het gaan lukken….?

 

Pin It on Pinterest