Julia is een vrolijke, goedlachse vrouw van halverwege de veertig. In de afgelopen anderhalf jaar heeft ze twee belangrijke ontdekkingen gedaan. De eerste is haar passie voor het onderwijs. Na veel omzwervingen is ze op de PABO terechtgekomen en ze vindt het fan-tas-tisch. De tweede ontdekking die ze deed, was dat ze ADD heeft. Een vrij ongelukkige combi: Enthousiast ging ze steeds van start met (stage)opdrachten, om er vervolgens compleet in te verzanden. Een les voorbereiden koste haar zo anderhalve dag. Het eerste studiejaar was dan ook eigenlijk een verloren jaar.
Inmiddels is ze een diagnose, medicatie en psycho-educatie rijker en vastbesloten om dit jaar wel succes te hebben in haar studie. Ze heeft begrepen dat ik scholieren en studenten help om succesvol te zijn op school, en vraag zich af of dat ook geldt “voor een ouwe muts zoals ik”.
Het lijkt mij een leuke uitdaging! Samen gaan we dan ook aan de slag en inventariseren we wat ze nodig heeft. Zo bedenken we samen een bakjessysteem voor haar lesvoorbereiding: Wat er in de bakjes zit mag je gebruiken, de rest laat je erbuiten. Ook denken we na over wat realistische tijden zijn om een les voor te bereiden. We bespreken de voordelen van een leeg bureau, en kijken naar een planning voor het voorbereiden van toetsen.
Dat laatste is “best een dingetje”. Een planning benauwt haar. “Ik vind het een veel fijner idee om gewoon een lege dag voor me te hebben, waarin ik lekker de ruimte heb”. Ik zeg dat ik me dat heel goed kan voorstellen. Voor de korte termijn althans. “Want volgens mij zit je aan het einde van de dag steeds met zo’n klotegevoel over wat je allemaal had willen doen maar niet af heb gekregen, toch?” breng ik in. Ja, daar moet ze me wel gelijk in geven.
Al pratend en afwegend komen we tot de conclusie dat een planning misschien wel meer vrijheid geeft dan je denkt. Want dan kun je er voor zorgen dat je ook echt momenten hebt dat je niks hoeft. En hoe fijn is dat!
Julia besluit het te proberen en waarempel, het blijkt goed te werken. Heel fijn is ook, dat ze er direct resultaat van ziet. Haar eerste stage sluit ze met een ruime voldoende af.
We besluiten de begeleiding voorlopig af te ronden. Het was leuk samenwerken. “Misschien een keer een kopje koffie over een tijdje?” stel ik voor. Julia lacht. “Als het in mn planning past…..”

Pin It on Pinterest