Weiland

Je zou het niet zeggen als je zo met hem praat, maar Aart-Jan kan behoorlijk opvliegend zijn. Je moet hem niet tegen je hebben, zeg maar. En daar is hij al een aantal keer flink door in de problemen gekomen. Zozeer zelfs, dat hij al twee keer met een opleiding gestopt is en nu op zijn zestiende tijdelijk full-time werkt. Het samenwerkingsverband heeft me gevraag mee te denken over hoe nu verder en daarom maak ik vandaag kennis met hem.

Het intelligentie-onderzoek dat op het programma staat doen we natuurlijk ook gewoon, maar eigenlijk is dat bijzaak. We praten vooral veel. Ik spreek een jongen die al 16 jaar vooral tegen beperkingen oploopt. Heel graag willen leren lezen net als iedereen thuis, maar door ernstige dyslexie dat moeizaam voor elkaar krijgen. Heel graag gewoon erbij willen horen in de klas, maar door ADD steeds apart gezet worden. “Had iedereen het gezellig, moest ik weer met mn koptelefoon op zitten werken” vat hij het samen.
Het frustreert hem mateloos. En hij wordt er wantrouwig van. Want je kunt wel zeggen dat iedereen het beste met hem voor heeft, maar zo voelt het vaak niet. In het gesprek maakt hij met zijn handen regelmatig een beweging naar beneden, alsof hij platgedrukt wordt. Om ze vervolgens weer omhoog te bewegen.
Ruimte heeft hij nodig, en rust. Soms neemt hij die letterlijk. Op zijn vorige school is hij, na zijn kluisje vernield te hebben, de school uitgerend. “Ik had effe een weilandje nodig” legt hij uit. Nu was dat gelukkig vlak bij. Hij is er een tijdje gaan liggen om rustig te worden, vertelt hij. 

Ruimte

Na een paar maanden in een fabriek is Aart-Jan wel weer toe aan school. Hij vertelt over zijn  toekomstplannen: Lasser worden en voor zichzelf beginnen. Weer die ruimte. Ik ben onder de indruk van zijn vastberadenheid. Maar ik maak me tegelijkertijd ook wel zorgen. Want een nieuwe opleiding betekent weer nieuwe stress en frustratie, en ik weet niet of er bij zijn nieuwe school ook weilandjes te vinden zijn. Aart-Jan snapt mijn zorg, maar heeft ook een oplossing. “Ik ben mijn scooterrijbewijs aan het halen” glundert hij. “Dus als ik dat heb, dan zeg ik gewoon tegen mezelf: Nog effe volhouden man, paar uurtjes, dan mag je weer op je scootertje. Dus dan maak ik gewoon het weilandje in  mn hoofd zeg maar….”

Pin It on Pinterest