Melissa is zo’n meisje waarvan je gerust een klas vol kunt hebben. Leuk om te zien, goedlachs, hardwerkend, zich doorgaans goed gedragend. En tot vorig jaar was er ook geen vuiltje aan de lucht met de schoolloopbaan van Melissa. Een prachtige CITO-score, een positief verhaal van de meester in groep 8, een mooie start op de HAVO.
Maar er lijkt wat zand tussen de wielen gekomen. Vorig jaar is dat erin geslopen. Harder werken, maar lagere cijfers, vooral voor de exacte vakken. Met de hakken over de sloot van 2 naar 3 Havo.
Vol goede moed aan het nieuwe schooljaar begonnen, maar steeds slechtere cijfers, en nu, zoals de afdelingsleider het zo mooi noemt ‘een rood scherm’ (een lijst met vooral rode cijfers). Buikpijn, nog meer buikpijn, schoolverzuim.
Voor Melissa zelf is het helder. De HAVO is te moeilijk. Als het aan haar ligt, stapt ze over naar VMBO-T. Maar ja, dat gaat zo maar niet….Natuurlijk zijn daar haar ouders, die het beste met haar voor hebben en zich zorgen maken of ze met overstappen geen kansen weggooit. Maar ook docenten, die haar zorgen maar moeilijk kunnen geloven. Een CITO van 540 krijg je immers ook niet cadeau bij een pakje boter.

Uiteindelijk wordt op advies van de jeugdarts een intelligentie-onderzoek aangevraagd. Zo komt Melissa dus bij mij terecht. Ze vindt het super spannend, vertelt ze zelf. Die spanning neemt gedurende het onderzoek wel af, maar wat wel opvalt is dat Melissa steeds vlot van start gaat met een taak, maar zodra het lastig wordt, zie je ook hier ‘zand tussen de wielen’. Zeker als het geen taalopdrachten zijn en er ook een stukje tijdsdruk meespeelt. Melissa gaat twijfelen, wordt onzeker, haakt af. Als ik haar vraag of er nu hetzelfde gebeurt als in de klas, antwoordt ze: “Ja eigenlijk wel, want als iets een paar keer niet lukt, dan verdwijnt het gevoel dat je het kan.”

Wanneer de scores verwerkt zijn en het verslag afgerond, zit ik met moeder, Melissa en de zorgcoördinator om de tafel om de uitslag te bespreken. Haar scores zijn niet voor 1 gat te vangen, zeg maar. Op een aantal onderdelen scoort ze op, of boven Havo-niveau, maar vooral het ruimtelijk inzicht en praktisch handelen lijken zwak. Of speelt hier toch de stress een rol en heeft ze ondergepresteerd?
Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat het waarschijnlijk een combinatie van beiden is. Besloten wordt om inderdaad de overstap naar T te maken en te kijken of dit haar zelfvertrouwen en motivatie weer kan opkrikken.

Melissa is zo’n meisje waarvan je gerust een klas vol kunt hebben. Zo’n meisje dat niet opvalt. Dat jou als docent zand in de ogen strooit door haar vrolijke lach en goede inzet. Tot het zand tussen de wielen terechtkomt…..

Pin It on Pinterest